Położenie. Wieś w gm. Jabłonna Lacka. 52°28'45.70"N, 22°30'35.67"E Historia. Kolejna cerkiew powstała w 1743 r. z fundacji bp. Antoniego Sebastiana Dembowskiego. Świątynia ta istnieje do dziś. Wieś odebraną biskupom władze austriackie sprzedały w 1808 r. Wincentemu hr. Załuskiemu. Od 1825 r. jej właścicielem był Andrzej Ksawery Chojecki. W 1874 r. tutejszą cerkiew unicką władze carskie siłą zamieniły na prawosławną. Za opór stawiany przez wiernych wieś poniosła karę: w lutym i marcu 1875 r. musiała wyżywić pięciuset rosyjskich żołnierzy, a dwóch parafian zesłano na Sybir. Edykt tolerancyjny z 1905 r. umożliwił przejście tutejszym unitom na obrządek łaciński. W tym samym roku zostali włączeni do parafii łacińskiej w Jabłonnie Lackiej. W 1915 r. niemieckie władze okupacyjne przekazały cerkiew tejże parafii. Trzy lata później została rekoncyliowana, a w 1919 r. powołano tu do życia parafię pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa. Drewniana, dwudzielna świątynia jest orientowana, ale jej prezbiterium skierowane jest na północny wschód. Ściany wzniesiono techniką zrębową i wzmocniono pionowymi belkami (tzw. lisicami). Nawa na planie prostokąta rozdzielona jest dwoma rzędami słupów (po trzy) wspierającymi płaski strop. Taki sam strop kryje węższe od nawy prezbiterium, założone również na planie prostokąta. Od jego północnej strony znajduje się zakrystia z umieszczoną nad nią lożą kolatorską. Nawę oświetlają prostokątne okna. Dachy - dwuspadowy nad nawą i trójpołaciowy nad prezbiterium - kryte są blachą. Wejście do nawy osłania dwuspadowy daszek wsparty na czterech słupach. Nad nawą znajduje się ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę, zwieńczona cebulastym hełmem z krzyżem. W zachodnim szczycie nad nawą umieszczono niewielkie okrągłe okienko (oculus). Zewnętrzne ściany świątyni oszalowane są pionowymi deskami. Wnętrze świątyni pomalowane jest na biało. Nastawę ołtarzową skomponowano z z fragmentów ikonostasu, który zainstalowano w świątyni po 1875 r. Mają kolor biały, a dekorujące je elementy zostały pozłocone. • Ołtarz główny jest trzyczęściowy. W środkowej arkadzie znajduje się ikona Matki Bożej Nieustającej Pomocy. W bocznych arkadach umieszczono kopie obrazów: "Św. Józef" i "Św. Teresa z Lisieux". • W prawym bocznym ołtarzu znajduje się ikona Matki Bożej otoczona fragmentami carskich wrót. • Lewy ołtarz boczny zawiera barokowy krucyfiks z XVIII w. • Obrazy z 2. poł. XIX w. przedstawiające: Michała Archanioła, Archanioła Gabriela, Ukrzyżowanie i Trójcę Świętą. • Feretron do noszenia w czasie procesji, z obrazami: "Matka Boża z Dzieciątkiem" w drewnianej sukience (1. poł. XVIII w.) oraz "Św. Jozafat". • Ambona, biała ze złoceniami, pochodząca z początku XX w. • Granitowa kropielnica, mogąca pochodzić z najstarszej tutejszej cerkwi (XVI w.). - przed wejściem, pod daszkiem Drewniana dzwonnica pochodząca z XVIII w., wzniesiona na planie kwadratu, o konstrukcji słupowej. Górna kondygnacja otwarta jest na cztery strony parami arkadowych przeźroczy. Całość wieńczy namiotowy dach kryty blachą. Ściany dzwonnicy oszalowano pionowymi deskami. - cmentarz kościelny, jego zachodni narożnik
Gródek - kościół i dzwonnica
Gródek - kościół i dzwonnica
Gródek - kościół i dzwonnica
Gródek - kościół i dzwonnica
Gródek - kościół i dzwonnica
Gródek - kościół i dzwonnica
Gródek - kościół i dzwonnica
Gródek - kościół i dzwonnica
Gródek - kościół i dzwonnica
Gródek - kościół i dzwonnica
Gródek - kościół i dzwonnica
Gródek - kościół i dzwonnica
Gródek - kościół i dzwonnica
Gródek - kościół i dzwonnica
Gródek - kościół i dzwonnica
Gródek - kościół i dzwonnica
Gródek - kościół i dzwonnica
Gródek - kościół i dzwonnica
Gródek - kościół i dzwonnica
Gródek - kościół i dzwonnica
Gródek - kościół i dzwonnica
Gródek - kościół i dzwonnica
Gródek - kościół i dzwonnica
Gródek - kościół i dzwonnica